آدمها همیشه تنها هستند. حتی وقتی بین تعداد زیادی آدم باشی،باز هم تنها هستی. همیشه تو هستی و خودت. بقیه در حاشیه حضور تو قرار دارند. همیشه تو هستی و چیزی که ما گاهی آن را روح،گاهی نفس،گاهی ضمیر ناخوداگاه و گاهی چیزهای دیگر می نامیم. همیشه تو هستی و آن چیز. آن چیزی که باهاش حرف میزنی.باهاش مشورت میکنی.باهاش دعوا میکنی.باهاش حرفهایت را مرور میکنی. همیشه تو هستی و آن، آنِ خودت. خدا ما را تنها آفرید. وقتی آمدیم هیچ کسی همراهمان نبود.وقتی میرویم هم هیچ کسی را با خود نمی بریم. ما تنها هستیم اما نمیدانم چرا دوست نداریم این تنهایی را باور کنیم. مذبوهانه تلاش

دیروز خبر دادند که عمو فوت کرده. پدر، تنها برادرش را از دست داده بود و من واقعا نگران واکنش پدر به این خبر بودم. وقتی خبر را شنید رفت حمام،دوش گرفت،اصلاح کرد، قشنگ ترین کت و شلوارش را پوشید،خوشبو ترین عطرش را زد و آماده رفتن به خانه عمو شد. در راه هم حرف های زیادی زد اما حرفی که نشان از تاثر و ناراحتی بابت از دست دادن برادر باشد،نزد. در خانه عمو،فقط لحظاتی که جنازه را آوردند و در خانه و اتاق ها تاب دادند،پدر اندکی حالش دگرگون شد که آن هم احتمالا به خاطر ترس از جنازه بوده نه چیز دیگر. روز مراسم هم ندیدم پدر اشکی بریزد اما چند باری شوخی و خنده هایش را دید

"تصور کن" عنوان ترانه ای است از جان لنون. اگر سرگذشت جان لنون را اندکی ورق بزنیم میتوان فهمید او آدمی صلح طلب،ضد جنگ و بشردوست بوده که البته القاب و عناوین خوب و حائز اهمیتی هستند و اگر کسی با این عناوین شناخته شود باید آدم خوبی باشد. البته چیزی که میتواند و باید مهم تر باشد نوع نگاه و تفکر و در واقع ایدئولوژی جان لنون به عنوان یک چهره بین المللی است. برای پی بردن به ماهیت اصلی جان لنون میتوان آهنگ ها و ترانه های او را مورد ارزیابی قرار داد. معروف ترین ترانه لنون بدون شک همان ترانه "تصور کن" است. دعوت تان میکنم به خوانش بخش هایی از این ترانه: تصور کن به

متن زیر حدود چهار سال پیش نوشته شده.اما اکنون که مینگرم،بعد از این همه سال هنوز همان عقاید و تفکرات را دارم. نمیدانم باید خوشحال باشم یا ناراحت. انتخابات در ایران جز آن دسته از مفاهیم و مقولات وارداتی است که بر خلاف تصور عده ای،هیچ سنخیتی با واقعیت های جامعه ایرانی نداشته و ندارد. در اسلام انتخاب حاکم و رهبر،در بدو امر از طرف خدا و بعد از او توسط رسول و در نهایت بر اساس تعالیم شیعی،بر عهده فردی با شرایط خاص است.در همه این موارد نظر امت اسلامی ملاک تشخیص قرار داده نمی شود. در ایران تا قبل از ورود اسلام،همه حکومت ها از نوع پادشاهی و سلطنتی بوده.ویژگی بار

شعر برداشتی است آزاد و نه لزوما واقعی از اتفاقی که در گذشته رخ داده یا در آینده باید اتفاق بیافتد. شعر نمیتواند در زمان حال زیاد دوام بیاورد. زمان حال چون واقعیت محض است و خدشه بر آن وارد نیست و چون قابل تفسیر و تاویل نیست مناسب حال شاعر و شعر نیست. شاعر یا باید خود را در افسوس و افسون افعال ماضی غرق کند یا در آمال و آرزوهای از جنس مستقبل. شاعر را نباید جدی گرفت و نباید به شعرش سخت گرفت. باید اجازه داد روح شاعرانه اش پر کشد در دشت خیال و خرگوش معنی را آن چنان که عشقش میکشد شکار کند. و کار ما این است که از تماشای این شکار ادبی محظوظ شویم. شاعر را نباید جدی گرفت

"هنر شفاف اندیشیدن" کتابی است متفاوت و بدیع ا ز لحاظ سبک نوشتاری و ساختاری که بر مبنای آن جمع آوری شده است. این کتاب همانطور که از اسمش بر می آید پیرامون نوع تفکر و بالاخص کیفیت اندیشیدن آدمها حرف میزند و سعی دارد با پرداختن به خطاهای ادراکی و رفتاری متداول مان، آنها را تا حدودی تعدیل و کاهش دهد. بنظرم این کتاب را نمی توان یا نباید یکباره خواند بلکه باید به مرور و با فواصل زمانی مشخص خوانده شود تا به ذهن مان فرصت تجزیه و تحلیل مباحث مطرح شده را بدیم. کتاب نزدیک به صد سرفصل دارد و هر فصل یکی از خطاهای ذهنی و فکری مان را مورد بررسی قرار میدهد.خطاهایی